De Willigens grootste frustratie? ‘Op het moment dat een project lijkt door te gaan en iedereen denkt: nu gaat het eindelijk gebeuren, zijn er weer altijd partijen die kijken of ze er toch nog iets meer uit kunnen halen.’
Het gaat volgens hem zowel om partijen uit de private als publieke sector. ‘Het gaat niet per se altijd over geld, maar ook om vierkante meters, compensatie, meer parkeerplekken, meer groen, om wat voorbeelden te noemen. Iedereen gaat weer onderhandelen. En dat frustreert. Die ego’s moeten echt overboord. Het is heel moeilijk om in die keten continu een verschil te maken tussen wat is wet, regel en wensen. Hoe kunnen we alle eisen en randvoorwaarden ordenen, en daar een hiërarchie in aanbrengen? Ik denk dat je dat kunt doen door stadsbouwmeesters of supervisoren aan te wijzen. Een regisseur zonder belangen, die in de positie is om orde aan te brengen in alle wensen en regels. Iemand die partijen aanspreekt, als dat nodig is. Op die manier kun je woningbouw versnellen.’
Industrialisatie en digitalisering in de bouw zijn nodig voor versnelling en betaalbaarheid woningen. Hoe ziet De Willigen de rol van de architect? ‘Eigenlijk vormen architecten de meest gedigitaliseerde club in de gehele bouwkolom. Ik doe dit werk sinds halverwege de jaren negentig: ik heb nooit een pen opgepakt, doe alles digitaal. Ik denk dat processen sneller en beter kunnen, juist door industrialisatie en digitalisering.’
